...به جای سرش زان سری بی بها            خورش ساختند از پی اژدها

از آن گونه هر ماهیان سی جوان             ازیشان همی یافتندی روان

چو گرد آمدی مرد از ایشان دویست           بران سان که نشناختندی که کیست

خورشگر بدیشان بُزی چندو میش             سپردی و صحرا نهادند پیش

کنون کُرد از آن تخمه دارد نژاد                که ز آباد ناید بدل برش یاد

«شاهنامه فردوسی(بر اساس چاپ مسکو)، به کوشش دکتر سعید حمیدیان،ج1،ص51-3»

شبی کُردی از درد پهلو نخفت                طبیبی در آن ناحیت بود گفت

ازاین دست کو برگ رز میخورد            عجب دارم ارشب به پایان برد

که در سینه پیکان تیر تتار                   به از نقل ماکول ناساگار

قضا را طبیب اندر آن شب بمرد            چهل سال از این رفت و زندست کُرد

«بوستان سعدی،مقدمه واهتمام غلامحسین یوسفی،تهران:شرکت سهامی انتشارات خوارزمی،ص139»